Yeni

Hz. Nuh'un Gemisi



üstteki fotoğraf 10 haziran 1949'da Amerikan hava kuvvetleri tarafından Ağrı Dağı'nda çekilmiştir.

Bugüne kadar hiçbir din adamı, hiçbir bilim insani, hatta CIA bile, “Evet Nuh’un Gemisi’ni bulduk” demedi. Oysa, yeryüzünün her yani keşfedilmişken ve artık savaşlar bile uydulardan yönetiliyorken, bilim ve teknolojinin ulaştığı bu düzeyle, Nuh’un Gemisi de çoktan bulunmuş olmalıydı.

Dünya üstündeki birçok kültür, Nuh’un Gemisi’nin, kendi coğrafyalarında yer alan bir dağın tepesine oturduğuna inanır. Örneğin, bu kutsal dağ Grekler için “Parnassus”, Babilliler için “Nimus”, Asurlular için “Nizar”, Hindular için “Himavat”, İnkalar için And Dağları’nın zirvesi, Aztekler ve Toltekler için “Colhuacan”, Hıristiyanlar için “Ararat” (Ağrı Dağı), Müslümanlar için “Cudi”dir. Nuh’un Gemisi söylencesine ve onun bulunduğu yere ilişkin, Tevrat ve Kurân’daki anlatımlar en yaygın inançlar olarak kabul edilmekle birlikte, Nuh’un Gemisi ve “Tufan” söylencelerinin, yalnızca Ortadoğu kökenli olduklarını öne sürmek doğru değildir. Tufan, yani insanların “günahlarından ötürü Tanrı tarafından cezalandırıldıkları” ve bir zamanlar yeryüzünün bir bölgesini ya da tümünü suların basıp tüm yaşamın sona erdiğine, sonra yeniden başlatıldığına ilişkin inanç, gelmiş geçmiş tüm uygarlıkların söylencelerinde yer alan bir inanıştır. İskandinavlardan Mayalara, Çinlilerden Hopi Kızılderililerine, Sümerlerden Alaska’da yasayan Tlingit’lere dek, değişik adlarla anılmakla birlikte, tüm insan topluluklarının bir “Nuh”u, “hayvan çiftleri”, bir “Gemi”si ve tabii ki bir “dağ”ı vardır. Bu “seçilmişler”in yolculuğunun süresiyse 6 gün 6 geceyle 60 gün 60 gece ya da 52 yıl arasında değişmektedir.

Hıristiyanlar, Gemi’nin “Ararat” Dağı’nda, Müslümanlarsa Şırnak ve Silopi kentleri arasında yer alan 2114 metre yüksekliğindeki Cudi Dağı'nda olduğuna inanıyor. Çünkü Tevrat’ta ve Kurân’da böyle yazıyor. Ne var ki, “Ararat” sözcüğünün “Urartu” sözcüğünden bozma olduğunu öne sürenlerden ötürü Cudi olasılığı biraz daha yüksek gibi görünüyor. Çünkü, Cudi Dağı’nın bulunduğu bölge Urartular’in bölgesi. Ayrıca, 40 gün 40 gece süren yolculuğun sonunda Nuh’un karaya gönderdiği kusun, ağzında bir zeytin dalıyla geri dönmesi de bu görüşü oldukça destekliyor. Çünkü Ağrı Dağı'nda hiç zeytin ağacı yok. Oysa Cudi Dağı'nın güney kesimleri zeytinliklerle dolu.

Çağlar boyunca dinsel inançlarla çatışan bilimsel anlayış da bugün artık yeryüzünde büyük bir tufanın meydana geldiğini kabul ediyor. Bilim aslında mitolojik bir kavram olarak kabul ettiği Nuh’un Gemisiyle değil de, daha çok Tufan ile, yani binlerce yıl önce yasanmış büyük bir taşkın felaketi ve nedenleriyle ilgileniyor. tufanın, yani tüm zamanların en büyük su baskınının nerede olduğu açık biçimde belirlenirse, bu, yeryüzünün jeolojik, arkeolojik hatta antropolojik tarihi açısından önemli yeni bilgilere ulaşılması anlamına gelecek.

En son öne sürülen yaklaşımlara göre, günümüzden yaklaşık 10.000 yıl önce, buzul çağının sonlarında, buzulların erimesiyle deniz düzeyi yükselmeye ve Akdeniz’in suları, o sırada bir göl olan Karadeniz’e akmaya başladı. Bir düşleyin: Boğazlar askıda, bugünkü İstanbul Boğazı, örneğin 100 metre yükseklikte. Akdeniz’in suları Marmara ve İstanbul Boğazı üstünden bir şelale gibi ve akil almaz bir su kütlesi durumunda Karadeniz’e boşalıyor. ABD’li 2 bilim insanı Dr. William Ryan ve Dr. Walter Pitman’in ortaya attıkları bu “Karadeniz kuramı”nı destekleyen, jeoloji Profesörü Naci Görür’e göre bu şelale, bugün yeryüzünün en büyük şelalesinden birkaç yüz kat daha büyük ve güçlüydü. şelale Karadeniz’de büyük bir buharlaşmaya neden oluyordu. Ortaya çıkan ses ise kilometrelerce uzaklıktan işitilebiliyordu. O çağlarda Karadeniz kıyılarında avcılık, balıkçılık ve tarımla geçinen insan toplulukları yaşıyordu. Bu insanlar, bu olayı ve gürültüyü yaşadı. Karadeniz’in suları çok hızlı bir biçimde yükseldi ve bir günde kilometrelerce yol alarak kıyılardaki tüm yaşamı sona erdirdi. Felaketten kaçabilenler göç yolları üstünden Mezopotamya’ya geldiler. Çünkü bu bölgenin şartları, geldikleri bölgenin şartlarına çok benziyordu. Bu görülmemiş ve unutulmaz olayı da yanlarında getirdiler ve olay zamanla bir söylenceye dönüşerek kavimden kavime aktarıldı ve “Tufan” ve Nuh’un Gemisi” inanışı ortaya çıktı.



Peki bu durumda Alaska’da, Hindistan’da ya da Güney Amerika’da da bir Karadeniz ve bir İstanbul Boğazı var miydi? Galiba bunu araştırmak da o yörelerin bilim insanlarına düşüyor...

Ağrı Dağı’na çıkan ilk kişi olarak bilinen Hollandalı gezgin Jan Struys, 1670’te, dağın eteklerinde inzivaya çekilmiş bir Hıristiyan keşişe rastlamasaydı, Nuh’un Gemisi belki de hâlâ kutsal kitapların satırları arasındaki yerini sürdürüyor olacaktı. Keşiş, gezgin Struys’a, Nuh’un Gemisi’ne girdiğini söylemiş hatta Gemi’nin parçalarından kopardığını iddia ettiği bir ahşap parçasından oyulmuş küçük bir haç bile vermişti.

Resmî kayıtlara göreyse, Nuh’un Gemisi’ni aramak üzere 20 Ağustos 1829’da Ağrı Dağı'nın zirvesine ulasan ilk kişi Alman bilim insanı Frederic Parrot oldu. Parrot, Padişah 2. Mahmud ile görüşerek, Nuh’un Gemisi’nin Ağrı Dağı'nda bulunduğunu öne sürdü. Padişah biraz da şaşkınlıkla gerekli izni verdi ve Parrot, biri Rus altı Alman arkadaşıyla zirveye tırmandı. Dönüşte, Gemi’yi bulamadığını ama izlerine rastladığını açıklaması Avrupa’da ve Hıristiyan âleminde büyük heyecan yarattı.

Daha sonra, 1835’te, 1845’te ve 1846’da Rus dağcılar tırmandı Ağrı’ya. 10 Ağustos 1883 tarihli Chicago Tribüne gazetesinde, bir İstanbul gazetesine dayanılarak, Nuh’un Gemisi’nin bulunduğuna ilişkin bir haber yayımlanması yine ortalığı karıştırdı. Amerika’da birbirine ardına Nuh’un Gemisi kulüpleri kurulmaya ve Amerika’dan Ağrı'ya sik sik ekipler gelmeye başladı.

1890’da zirveye ulasan ve yine bir Rus olan Milo Koseviç ise Ağrı'ya tırmanan ilk kadın olma unvanını elde etti.

1916’da 6adimir Roskovski adli bir Rus pilot, Ağrı üstünden geçerken bir gemi kalıntısı gördüğünü iddia edince gözler bir kez daha Ağrı'ya çevrildi.

O yıllarda Ağrı'ya tırmananlar, gelecekte ne tür sorunlara ve tartışmalara yol açacaklarını kuskusuz ki bilmiyorlardı. aslında, 1921’de Sovyetler Birliği, Dağ’ın kuzey yamaçlarındaki haklarını Türkiye Cumhuriyeti’ne devretmese, 1932’de Türk-Iran sinir düzeltme işlemiyle Küçük Ağrı Türkiye sınırlarına alınmasaydı, gelecekteki sorunlar yalnızca bir ülkeyi değil, 3 ülkenin yöneticilerini, basınını ve kamuoyunu, diplomatik, siyâsal ve dinsel açılardan oldukça meşgul edecekti.

Milo Koseviç, Büyük Ağrı’nın zirvesine tırmanan ilk kadındı ama zirveye ulasan tek devlet başkanı olma unvanıysa Türkiye Cumhuriyeti’nin 5. cumhurbaşkanı Cevdet Sunay’a aitti. Sunay, kurbay binbaşı olduğu 1937’de bir ekiple zirveye çıkmıştı.

Adi pek duyulmamış, ansiklopedilerde ya da biyografi sözlüklerinde yer almayan bir kişi daha vardır ki, Nuh’un Gemisi araştırmacıları (onlara “gemici”, “gemi avcısı” ya da İngilizcedeki “ark” sözcüğünden ötürü “arkolojist” deniliyor), gerçekten de ona çok şey borçludurlar. 11 Eylül 1959’da, Harita Umum Müdürlüğü’nde görevli harita mühendisi Yüzbaşı İlhan Durupınar, Büyük Ağrı'nın havadan çekilmiş fotoğrafları üstünde incelemeler yaparken Nuh’un Gemisi’ne çok benzeyen bir oluşum keşfetmişti. 135 metre uzunluğunda, 50 metre genişliğinde ve 6 metre derinliğindeki oluşum, Tevrat’ta sözü edilen Nuh’un Gemisi’ne ilişkin ölçülerle büyük bir uyum gösteriyordu. Fotoğrafların aynı yıl içerisinde Hayat Dergisinde yayımlanması dünya çapında, günümüze kadar sürecek olan bir tartışmayı başlattı. (O yıllarda Hayat’ta çalışan ünlü fotoğraf sanatçısı Ara Güler, yıllar sonra, 1980’lerde astronot James Irwin aynı oluşumu 2. kez keşfettiğinde, “Amerikalilara da ne oluyor? Eğer bu, Nuh’un Gemisiyse onu ilk kez biz Türkler bulduk” diyecekti.)

Ankara’daki Amerika Büyükelçiliği aracılığıyla Türk Hükümeti’ne başvurarak, “Nuh Gemisi’ne ilişkin kalıntılar”ı satın almak istediklerini resmen bildirmişlerdi.

“Gemi avcıları” ile kesif gezilerinin sayısı 1960’larda artmaya devam etti. Özellikle Amerikan kökenli çok sayıda araştırma grubu, Türk hükümeti’nden Ağrı'ya çıkmak için izin istiyordu. Çıkma iznini alanlarsa genellikle eli bos dönüyordu. Bu araştırmacılardan biri olan Erly Cummings, denildiğine göre, konuyla ilgili, dünyadaki en iyi bireysel arşive sahipti. Cummings, yüzbaşı Durupınar’ın keşfettiği oluşuma ancak 1974’te ulaşabilmişti. Ayni yıl tüm “gemi avcıları”nı kötü bir sürpriz bekliyordu. Çünkü Türk yetkililer artık Ağrı Dağı'nın bulunduğu yeri, ulusal güvenlik nedeniyle “yasak bölge” ilan etmişti. O yıldan sonra gemi meraklıları, bir süreliğine Ağrı Dağı'nın uydudan çekilmiş fotoğraflarının analiziyle yetinmek zorunda kaldılar. 1984’te bölge turizme açılınca on yıl boyunca oldukça “birikim” oluşturan “gemi avcıları” birbiri ardına Türkiye’ye gelmeye başladılar. Bunların içinde en ilginç kişi kuskusuz ki Ay’a ayak basan astronotlardan biri olan James Irwindi. Astronot Irwin, daha önceleri de, Ay’dayken “gizemli ilâhî sesler duyduğunu” söylemesiyle kamuoyunda büyük bir ilgi odağı olmuştu. Simdi de, birbiri ardına yaptığı basın toplantılarında Gemi’yi kesinlikle bulmaya kararlı olduğunu söylüyordu. Fakat asil gürültüyü, bir diğer ABD’li “avcı” Marvin Steffins koparmıştı. Steffins, Gemi’ye ait olduğunu iddia ettiği parçaları, gizlice yurtdışına çıkarınca, bu kez dönemin Kültür ve Turizm Bakanı Mükerrem Tasçıoglu bir açıklama yapmak zorunda kalmıştı. Kaçırılan parçaların Ağrı'nın taşından toprağından ibâret olduğunu söyleyen Tasçıoglu, 30 Ağustos 1984’te söyle konuşmuştu: “Irwin Ay’a inerken üşütmüş olabilir!.. Steffins ile öteki araştırmacılarsa para amacıyla senaryo yazmışlar...”

1986’da bu kez başka bir Amerikalı, David Fasold daha etkileyici bir iddia ortaya attı: “Herkes yanılıyor! Gemi, Ağrı’da olduğu söylenen yerde değil, daha aşağıda, Üzengili köyü yakınlarında...” Fasold, iddiasını, yine dev bir gemiye benzetilen oluşum ile de destekliyordu.

Astronotlar, CIA ajanları, “arkolojistler” (gemiciler), batık gemi çıkarmada uzman olanlar, herkes yüzyılı asan bir süredir Nuh’un Gemisi’nin peşinde. Peki ne olacak gemi bulunduğu zaman? Bunun, Akdeniz’de 500 yıl önce korsanlar tarafından batırılan herhangi bir geminin bulunması gibi bir bulunma olmayacağı açık.

Örneğin David Fasold, Üzengili (eski adıyla Mesar) köyü yakınlarında Nuh’un Gemisi’ne ait olduğunu iddia ettiği oluşumu keşfettiğinde, bakin neler olmuştu: Nuh’un Gemisi’nin varlığına ilişkin hiçbir somut kanıt olmamasına karşın Ağrı Valiliği oluşumun bulunduğu yere turistik bir kafeterya yaptırmaya başlamıştı. Üzengili köyü, Nuh’un Gemisi sayesinde hemen bir yola kavuşmuştu. Bir de küçük çaplı bir arazi anlaşmazlığı yaşanmıştı: 2 Üzengili, “gemi”nin kendi arazileri içinde olduğunu iddia ederek yetkililere ayrı ayrı başvurmuşlardı. Ayni aileden olan bu kişiler “onun değil, benim!” biçiminde birbirlerine de düşmüşlerdi. Sonunda devlet olaya el koymuş ve üstünde hiçbir bitki örtüsünün bulunmadığı kayalık arazinin, “Yapılan tahkikat sonucunda bu arazinin, vergi kayıtları kapsamında bir yer olmadığı anlaşıldı ve maliye adına tesciline karar verildi...” denilerek Hazine’ye ait olduğunu saptanmıştı.

1987’deyse Ağrı'ya tırmanmak, Türk yetkililerce tekrar yasaklandı. Yasağın kaldırılacağına ilişkin söylentiler olmakla birlikte, en azından Bütün Dünya’nın bu sayısının yayına hazırlandığı sıralarda yasak hâlâ kalkmamıştı.

Yüzbaşı Durupınar'ın Hayat dergisine verdiği ve yayımlanmasını sağladığı fotoğraflar, yalnızca Hıristiyanlar’in, Müslümanların ve “gemiciler”in değil, bir başka kesimin daha ilgisini çekecekti: Gizli servislerin. Dünya üstünde olup biten her şeyden haberi olan CIA’nın, Nuh’un Gemisi gibi bir olaya kayıtsız kalması beklenemezdi. Fakat uzun yıllar sonra, CIA'nın, “Ağrı Dağı Anomalisi” baslıklı bir dosya açtığı, 1959’dan beri Ağrı Dağı’ndaki bu oluşum ile ilgilendiği ve havadan, uzaydan, uydularla, U2 ajan uçaklarıyla türlü açılardan çekilmiş binlerce fotoğraflık bir arşivi olduğu ortaya çıkacaktı.

CIA'nın “sır”rı 1995’te açıklandı. Önce “Gemi’yi bulduk”, sonra da 1997’de, “Agri’da gemi yok!” dediler. Belki de türlü nedenlerle, “belirsizliğin” sürmesi gerekiyordu! Tüm bunlar Yüzbaşı Durupınar'ın keşfettiği oluşuma ilişkin fotoğraflardan kaynaklanmıştı. Fakat daha 1986’da, “Jeomorfoloji Dergisi”nde Yılmaz Güner imzasıyla yayımlanan bir makaleyle; bir gemiye çok benzetilen söz konusu kabartının, jeolojide “yer akması” (“earthflow”) adıyla anılan ve buzulların kaymasıyla ortaya çıkmış, son derece doğal bir oluşum olduğu öne sürülmüştü. Bir anlamda “son nokta” işlevi taşıyan bu yaklaşımın Nuh’un Gemisi’ne ilişkin şimdiye kadar yapılmış en ayrıntılı ve bilimsel çalışma olduğu kabul edildi.

Nuh’un Gemisi’ne ilişkin en taze haberse 1999 Kasımı’nda Amerikan gazetelerinde yayımlandı. Merkezi ABD’de bulunan “Nuh’un Gemisi Derneği”nin duyurusu şöyleydi: “Türkiye’de Ağrı Dağı'nın çevresinde düzinelerce araştırma yapıldı ama kesif kanıtlanamadı. 31 Aralık 2000’e kadar Nuh’un Gemisi’ni keşfedene 1 milyon dolar ödül vereceğiz.”

Kesin olan bir şey daha var ki, o da, bu Nuh’un Gemisi “işi”nden birilerinin oldukça zengin olduğu. ABD’de birçok dernek ve kulüp bulunuyor. Ülkede sıradan bir Nuh’un Gemisi konferansına, yalnızca girmek için, en düşük tarifeden 10-15 dolar ödemek gerekiyor. Konuşmacılar, her konferansın sonunda genellikle, “Mutlaka Ağrı'ya gitmeli, tırmanmalı ve Gemi’yi bulup, kutsal kitabımızda yazılanı doğrulamalıyız” demekte ve dindar insanlar da bu uğurda para bağısında bulunmaktan kaçınmamaktadır. “Gemi avcıları” her seferinde Türkiye’ye geliyorlar, fotoğraf ve filmler çekiyorlar, sonra dönüp bunları paralı konferanslarda gösterip, “Bu kez bulamadık ama gelecek yıl mutlaka...” diyorlardı. Gemi de, doğaldır ki bir türlü bulunamıyordu.

Ağrı'ya çıkışın yasaklandığı 1987’den buyana, bu “sektör”de etkinlik gösterenlerin, geçimlerini nasıl sağladıklarını insan gerçekten merak ediyor! Nuh’un Gemisi’ne ilişkin anlatımların temeli büyük dinlerin kutsal kitaplarına dayanıyor. Gemi bulunduğu zaman, dinler arasındaki çatışmalar sona mi erecek? Yeryüzünde belki de ilk kez, büyük dinlerin izleyicileri ortak bir hac yeri mi belirlemiş olacaklar?

Tüm kesimlerin görüş ve inanışlarından söyle bir ortak payda çıkartmak olası: Ortada öyle ya da böyle kötü bir olay var: Bir dinin izleyicisi olanlar, “insanların çok günah isledikleri” gerekçesiyle Tanrı tarafından cezalandırıldıklarını; bilim ise o yörede büyük bir sel felaketi yaşandığını ve binlerce insanin öldüğünü savunuyor.

Ezoterik felsefenin izleyicisi olan daha başka bir kesim daha var ki; buna göre de, bir tufandan kurtulan tüm insanların ve tüm canlı türlerinin, her birinden birer çift olsa bile, bir gemiye sığmaları düşünülemeyeceğine göre, buradaki geminin bir önemli bir sembolden ibâret olduğu savunuluyor.

Eğer gerçekten yazıldığı gibi bir Tufan yasanmışsa ve “seçilmişler”, yani bizim atalarımız bir gemi aracılığıyla kurtulmuş ve yeni bir yasama başlamışlarsa, üstelik Nuh da oğullarına Tufan’dan sonra, “Bu gemiyi yok etmeyelim, insanoğlu görsün de ibret alsın” demişse ve bugün dünyada yaklaşık 4 milyar insan da buna inanıyorsa bu “gemi”, Ağrı'da ya da Alaska’da, bu dünyanın bir yerlerinde olmalıdır. Üstelik, “Gemi”ye ulaştığını iddia eden çok sayıda “gemici”, tahta, beton ya da zift gibi çeşitli “kanıtlar”a sahip olduklarını öne sürüyorlar. Bugüne kadar hiçbir din adamı, hiçbir bilim insani, hatta CIA bile, “Evet Nuh’un Gemisi’ni bulduk” demedi. Oysa, yeryüzünün her yani keşfedilmişken ve artık savaşlar bile uydulardan yönetiliyorken, bilim ve teknolojinin ulaştığı bu düzeyle, Nuh’un Gemisi de çoktan bulunmuş olmalıydı.

Kim bilir belki de o, gerçekten içinde bir mesaj barındıran bir simge gemidir. Belki de önemli olan Nuh’un Gemisi’nin bulunması değil, Nuh’un gemilerine gereksinim olmamasıdır.

Kaynak: Bütün Dünya Dergisi
islam